Vampyres

Dwie piękne kobiety, Fran i Miriam, polują przy drodze prowadzącej przez angielską prowincję: łapią stopa, uwodzą kierowców i zapraszają ich do gotyckiej posiadłości na kieliszek wina. Rano goście już nie wyjeżdżają – a jeśli nawet, to wykrwawieni tak, że ledwo trzymają kierownicę. Wyjątkiem jest Ted, który z niezrozumiałych dla siebie powodów zostaje przy życiu na dłużej, wracając co noc do dworu jak ćma do lampy. W pobliżu biwakuje tymczasem para turystów, zadająca sobie coraz więcej pytań o dziwne sąsiadki. 

„Vampyres” to dzieło Hiszpana Joségo Ramóna Larraza, który brytyjski horror gotycki potraktował jak teren do bezpardonowej aneksji: wziął mgliste pejzaże, jesienne lasy i wiktoriańską rezydencję (kręcił w Oakley Court, tym samym dworze, który zagrał w „Rocky Horror Picture Show”), po czym wpuścił w te szacowne dekoracje erotykę i przemoc w stężeniach, o jakich wytwórnia Hammer mogła tylko pomarzyć. Rezultat zawiesza poprzeczkę Eurosleaze’u naprawdę wysoko: to jeden z najodważniejszych i zarazem najbardziej stylowych horrorów erotycznych epoki, w którym seks i krew nie są przerywnikami fabuły, lecz jej istotą – rytuałem odprawianym z niemal liturgiczną powagą.

Siłą filmu jest duet Marianne Morris i Anulki Dziubinskiej (tak, Polacy odnajdą w obsadzie swój akcent), których wampirzyce są drapieżne, czułe i autentycznie groźne zarazem – żadne tam eteryczne zjawy, raczej para kochanek gotowych rozszarpać świat, który próbowałby je rozdzielić. Larraz dokłada do tego atmosferę gęstą od wilgoci i niedopowiedzeń: nie wyjaśnia, skąd wzięły się jego bohaterki ani czym właściwie są, bo sen nie potrzebuje przypisów. [Grzegorz Fortuna]