Uprowadzenie

Dnia 5 listopada 1975 r. w biurze szeryfa w Arizonie stawia się sześciu mężczyzn zgłaszających zaginięcie swojego kolegi – Travisa Waltona. Winnymi całego zajścia mają być kosmici, którzy za pomocą latającego talerza schwytali mężczyznę, pośrednio wrabiając świadków w całą sprawę.

Choć niewiarygodna, opowieść Waltona pozostaje jednym z najbardziej znanych i najlepiej udokumentowanych przypadków domniemanego uprowadzenia przez przybyszów z kosmosu. Obiekt kontrowersji i wielu dyskusji między sceptykami a entuzjastami ufologii stał się bezpośrednią inspiracją do najbardziej znanego i kultowego filmu Roberta Liebermana. I choć „Uprowadzenie” może sugerować swoim oryginalnym tytułem („Fire in the Sky”) imponującą rozmachem podniebną batalię z pozaziemską cywilizacją, jego siła tkwi zupełnie gdzie indziej. Na wskroś ludzka historia to panorama słabostek i największej siły Ziemian. Dramat o strachu, przyjaźni i braku wzajemnego zrozumienia w świetle wydarzeń wymykających się racjonalnemu pojmowaniu.

Jednak i entuzjaści bliskich spotkań czwartego stopnia nie będą seansem zawiedzeni. Nie bez powodu „Uprowadzenie” funkcjonuje jako doświadczenie traumatyczne dla młodszych widzów, którzy kondensują seans filmu Liebermana do konfrontacji z obcymi. Oniryczny koszmar, prezentujący szczytowe osiągnięcia w dziedzinie praktycznych efektów specjalnych, to jedno z definiujących gatunek doświadczeń filmowych. Intrygująca wariacja na temat Szaraków, ubrana w kombinezon body horroru, czyni „Uprowadzenie” klasykiem, który wreszcie trafi na należny mu wielki ekran. [Norbert Kaczała]