Stone

Członkowie gangu motocyklowego Grave Diggers giną jeden po drugim z rąk tajemniczego zabójcy. Policja ma problem: nikt z zewnątrz nie zbliży się do grupy na odległość strzału. Do gangu przenika więc detektyw Stone (Ken Shorter) – gliniarz na chopperze, który szybko odkrywa, że granica między obserwowaniem subkultury a staniem się jej częścią jest cieńsza niż warstwa asfaltu na australijskiej szosie.

„Stone” (1974) Sandy’ego Harbutta to pionier australijskiego kina motocyklowego – film, który surowe oblicze życia na drogach Antypodów pokazał światu na długo przed tym, zanim zrobił to „Mad Max”. Zresztą powiązań z uniwersum George’a Millera jest tu więcej: liderowi Grave Diggers charyzmy użycza Hugh Keays-Byrne, który pięć lat później zagra Toecuttera w „Mad Maksie”, a po dekadach powróci jako Immortan Joe w „Na drodze gniewu”. Patrząc na niego w „Stone”, widać czarno na białym, skąd Miller brał swoich mesjaszy drogowej apokalipsy.

Siłą filmu jest autentyzm: Harbutt zaangażował do zdjęć prawdziwych australijskich motocyklistów, dzięki czemu „Stone” momentami ogląda się jak dokument – unikatowy zapis subkultury, której nikt wcześniej nie potraktował poważnie. Sam reżyser podkreślał zresztą, że bardziej niż kino gatunkowe interesował go realistyczny portret środowiska; historia chciała jednak inaczej i uczyniła z jego dzieła jeden z fundamentów australijskiej eksploatacji. Do legendy przeszła też ścieżka dźwiękowa, która brzmi dokładnie tak, jak pachnie benzyna w upalne popołudnie pierwszej połowy lat siedemdziesiątych.