Śmiertelna obsesja

Młody mężczyzna, który jako dziecko padł ofiarą tajnego eksperymentu naukowego, ucieka ze szpitala psychiatrycznego i wraca do laboratorium szalonego doktora – miejsca, w którym wszystko się zaczęło. Tam, wśród groteskowych mutantów i nieudanych obiektów badawczych, stopniowo odzyskuje mordercze instynkty. Jego zemsta będzie bardzo, bardzo krwawa.
„Śmiertelna obsesja” Davida Blytha – pioniera nowozelandzkiego kina grozy i wyznawcy surrealizmu w wersji maksymalnie makabrycznej – to historyczny kamień milowy: pierwszy horror z Nowej Zelandii, który doczekał się szerokiej dystrybucji kinowej w Stanach Zjednoczonych. To on przecierał szlak, którym kilka lat później pomaszerował pewien młody człowiek nazwiskiem Peter Jackson ze swoją „Martwicą mózgu”. Inspiracją dla Jacksona były zwłaszcza efekty specjalne, za które w „Śmiertelnej obsesji” odpowiadał Kevin Chisnall – twórca, który przez lata kształtował obraz efektów specjalnych w nowozelandzkich produkcjach.
Gatunkowo to rasowa hybryda: body horror spotyka laboratoryjne science fiction, a całość tonie w splatterze rodem z najlepszych tradycji dekady. Przez makabrę przebija jednak charakterystyczny nowozelandzki humor i anarchiczna energia, która każe podkręcać każdą scenę o trzy obroty za daleko.