Pitch Black

Seans „Pitch Black” ustawiliśmy w programie specjalnie na dziesięć minut po zaćmieniu słońca. Dwunastego sierpnia wszyscy obejrzymy więc zaćmienie, a chwilę później udamy się na seans filmu, w którym to zaćmienie stanowi zarzewie fabuły. Obiecujemy jednak, że w Drizzly Grizzly nie będą czekały na Was żadne potwory.

Statek transportowy rozbija się na pustynnej planecie oświetlanej przez trzy słońca. Wśród ocalałych rozbitków znajduje się Riddick (Vin Diesel) – groźny przestępca o chirurgicznie zmodyfikowanych oczach, które widzą w ciemności. Początkowo to on wydaje się największym zagrożeniem, ale hierarchia strachu szybko się zmienia: planeta, na której nigdy nie zapada noc, właśnie szykuje się do zaćmienia zdarzającego się raz na dwadzieścia dwa lata. A pod jej powierzchnią czeka coś, co ciemność kocha jeszcze bardziej niż Riddick.

„Pitch Black” Davida Twohy’ego to wzorcowy przykład kina, które z ograniczeń budżetowych robi atuty. Zamiast kosmicznych flot i cyfrowych fajerwerków dostajemy klaustrofobiczny survival horror w gwiezdnych dekoracjach, zbudowany na prostym, genialnym pomyśle: światło oznacza życie, a światła jest coraz mniej. Twohy gra z widzem jak najlepsi rzemieślnicy gatunku – prażąca, przepalona paleta barw dziennych scen ustępuje miejsca atramentowej czerni, w której widzimy dokładnie tyle, ile bohaterowie. Czyli prawie nic. I właśnie to „prawie” robi całą robotę.

To także film, który dał kinu jedną z ostatnich wielkich gwiazd akcji starej szkoły. Rola Riddicka wystrzeliła Vina Diesela na orbitę – jego antybohater, mruczący sentencje głosem z dna studni, natychmiast wszedł do panteonu kultowych twardzieli i doczekał się własnej franczyzy. [Grzegorz Fortuna]