Nowy początek

Gdy na Ziemię przybywają obcy, wbrew obiegowej opinii nie należy porozumiewać się z nimi za pomocą głowic jądrowych, ale języka. Denis Villenueve w „Nowym początku” podejmuje się nie tylko stworzenia audiowizualnego arcydzieła, ale i dojrzałego kina hard science fiction, co w obu przypadkach udaje mu się wzorowo.

Punktem wyjścia jest klasyczny motyw pierwszego kontaktu z pozaziemską cywilizacją, ale reżyser od pierwszych scen skręca w rejony znacznie wykraczające poza kolejny film o inwazji. Zamiast widowiskowej wojny z kosmitami dostajemy filozoficzną w swojej naturze opowieść o komunikacji, próbie zrozumienia tego, co radykalnie obce, i o tym, jak język potrafi zmieniać sposób postrzegania rzeczywistości ze wszystkimi jej wymiarami. To dojrzałe science fiction, które pozwala spojrzeć z zachwytem nie tylko w gwiazdy, ale także w głąb samego siebie.

Adaptacja opowiadania Teda Chianga, przewyższająca je pod każdym względem, już w dniu premiery stała się klasykiem gatunku. Zapierające dech w piersiach zdjęcia Rogera Deakinsa, niosąca się echem po zakamarkach duszy muzyka Jóhanna Jóhannssona czy igranie z linearnością struktury fabularnej to tylko niektóre z argumentów, by zobaczyć arcydzieło Villenueve’a na wielkim ekranie. Kino sci-fi od samego swojego początku otwarcie kazało kwestionować nasze miejsce we Wszechświecie. „Nowy początek” stawia to pytanie wyjątkowo otwarcie, nie bacząc na naszą odpowiedź. [Norbert Kaczała]