Najważniejsze to kochać + spotkanie z Fabio Testim

Nadine, aktorka zepchnięta do erotycznego śmietnika kina, spotyka fotografa, który zamiast ją zdobyć, próbuje kupić jej jeszcze jedną szansę. Servais zadłuża się u ludzi półświatka, by sfinansować inscenizację „Ryszarda III” i dać jej rolę na miarę talentu. Gest jest piękny, desperacki i – jak to zwykle bywa u Andrzeja Żuławskiego – skazany na katastrofę. W „Najważniejsze to kochać” miłość niczego nie naprawia, tylko odsłania absolutną bezradność bohaterów. Polski reżyser przewrotnie obsadza Fabia Testiego: twarz włoskiego amanta staje się tu maską klęski. Servais nie jest herosem ani wybawcą, lecz rozbitkiem, który bierze poświęcenie za ratunek.

Film odniósł sukces większy, niż zapowiadała jego ponura atmosfera: we Francji zgromadził ponad 1,5 miliona widzów i zyskał rozgłos także za granicą, a Romy Schneider otrzymała za postać Nadine pierwszego w historii Cezara dla najlepszej aktorki. Dla niej był to rozwód z porcelanową Sissi, a dla Żuławskiego międzynarodowy przełom: do francuskiego kina Polak nie wszedł bocznym wejściem, tylko od razu wyważył z hukiem główne drzwi.

Po latach Testi zaliczał „Najważniejsze to kochać” do punktów zwrotnych swojej kariery. Włoch z łezką w oku wspomina nawet dziś długie kolejki przed kinami na Champs-Élysées, liczne sukcesy festiwalowe i pasjonujące rozmowy z publicznością, która dostrzegła w nim wreszcie coś więcej niż przystojniaka z bronią w ręku. Schneider nazywał „boską” i „wspaniałą”, choć aż nazbyt pochłoniętą pracą. Trudno o lepsze podsumowanie filmu, w którym wszyscy kochają za mocno, pracują za dużo i płacą za wszystko. [Diana Dąbrowska]