Inni

Rok 1945. W wielkim, zatopionym we mgle wiktoriańskim domu Grace (Nicole Kidman) czeka na powrót męża z wojny i samotnie wychowuje dwoje dzieci cierpiących na rzadką chorobę: światło słoneczne może je zabić. Dom rządzi się więc żelaznymi regułami – zasłony pozostają zaciągnięte, a żadne drzwi nie mogą zostać otwarte, zanim poprzednie nie zostaną zamknięte. Gdy w progu staje troje nowych służących, a dzieci zaczynają opowiadać o innych mieszkańcach domu, których nikt poza nimi nie widzi, precyzyjnie zbudowany porządek Grace zaczyna pękać. Bo w tym domu jest ktoś jeszcze. Pytanie tylko – kto tu właściwie jest gościem?

„Inni” Alejandra Amenábara to majstersztyk grozy zbudowanej wyłącznie ze środków, których dzisiejsze kino niemal się wyzbyło: ciszy, mgły, płomienia świecy i tego, czego nie widać za rogiem korytarza. Hiszpańsko-chilijski reżyser (który film nie tylko wyreżyserował i napisał, ale też skomponował do niego muzykę) sięgnął po tradycję „W kleszczach lęku” Henry’ego Jamesa i klasycznego „Niewinnych” z 1961 roku, by udowodnić, że najskuteczniejszy horror to ten, który nie podnosi głosu. Żadnych jump scare’ów, żadnej krwi – zamiast tego duszna, opresyjna atmosfera domu odciętego od świata i zdjęcia Javiera Aguirresarobe, w których ciemność jest pełnoprawną bohaterką. Efekt? Kasowy hit, osiem hiszpańskich nagród Goya (w tym dla najlepszego filmu – po raz pierwszy w historii dla produkcji anglojęzycznej) i status jednego z najważniejszych horrorów gotyckich ostatniego półwiecza. [Grzegorz Fortuna]