Heavy Traffic

Michael, dwudziestodwuletni rysownik z Nowego Jorku, mieszka z wiecznie skłóconymi rodzicami – włoskim ojcem mafiozem i żydowską matką – i ucieka od rzeczywistości w jedyny znany sobie sposób: rysując. Miasto wokół niego to karuzela przemocy, seksu, rasizmu i rozpadu, a życie bohatera przypomina kulkę we flipperze, odbijaną od bandy do bandy przez siły, na które nie ma wpływu. Zresztą dosłownie: to właśnie automat do gry stanowi klamrę tej opowieści.

„Heavy Traffic” to drugi pełnometrażowy film Ralpha Bakshiego i zdaniem wielu – z samym reżyserem na czele – jego dzieło najbardziej osobiste. Po sukcesie „Kota Fritza” Bakshi mógł nakręcić cokolwiek; stworzył więc na poły autobiograficzną opowieść o dorastaniu na brooklyńskich ulicach, mieszając animację z materiałami aktorskimi i fotograficznymi tłami Nowego Jorku w stanie surowym. Efekt nie przypomina niczego, co powstało przed nim ani po nim: to animowany odpowiednik kina Nowego Hollywood, animowany kuzyn „Ulic nędzy” Scorsesego – nakręconych, nawiasem mówiąc, w tym samym roku i o tym samym mieście. Tyle że tam, gdzie Scorsese miał kamerę, Bakshi miał ołówek. I nie miał przy tym żadnych hamulców.

Krytycy, którzy „Fritza” traktowali jak skandal, tym razem musieli zdjąć kapelusze: „Heavy Traffic” zebrał entuzjastyczne recenzje i do dziś regularnie ląduje na listach najważniejszych filmów animowanych wszech czasów. Kolejna kategoria X w dorobku reżysera przestała być prowokacją, a stała się po prostu adekwatnym opisem świata, który Bakshi portretował: okrutnego, wulgarnego i dziwnie czułego zarazem. Bo pod warstwą brudu kryje się tu autentyczne złamane serce – list miłosny do miasta, które przeżuwa swoich mieszkańców i wypluwa ich na chodnik. [Grzegorz Fortuna]