Fascination

Francja, rok 1905. Złodziej Marc ucieka wspólnikom ze skradzionym złotem i chroni się w odosobnionym zamku otoczonym fosą. Na miejscu zastaje tylko dwie piękne pokojówki, Evę i Elisabeth, które zamiast panikować na widok uzbrojonego intruza, przyglądają mu się z rozbawieniem kota obserwującego mysz. Marc planuje przeczekać do zmroku; dziewczyny uprzedzają go, że o północy zjawią się ich chlebodawczynie, arystokratki z pewnego bardzo ekskluzywnego klubu. Klubu, którego rytuały mają związek z krwią. 

„Fascination” to Jean Rollin w formie szczytowej – a zarazem najlepszy punkt wejścia w twórczość francuskiego poety kina wampirycznego, który przez całą karierę kręcił w gruncie rzeczy jeden i ten sam sen. Wszystkie znaki rozpoznawcze są na miejscu: zamek na odludziu, kobiety piękne i śmiertelnie niebezpieczne, oniryczne tempo, w którym fabuła rozpuszcza się jak cukier w absyncie, i obrazy zapadające w pamięć na zawsze. Ten najsłynniejszy – Brigitte Lahaie krocząca po moście w rozwianej czarnej pelerynie, z kosą w dłoniach – to jedna z ikon całego europejskiego kina gatunkowego: śmierć wystylizowana na uwodzicielkę. Otwierająca sekwencja w rzeźni, gdzie damy z towarzystwa sączą wolą krew jako lekarstwo na anemię (praktyka, nawiasem mówiąc, historyczna), nadaje całości ton: elegancja i makabra podane w jednym kieliszku. [Grzegorz Fortuna]