Drabina Jakubowa

Jacob Singer (Tim Robbins), weteran wojny w Wietnamie, pracuje jako nowojorski listonosz i próbuje wieść zwyczajne życie u boku nowej partnerki. Ale rzeczywistość zaczyna mu się wyślizgiwać: w metrze dostrzega twarze, które nie są twarzami, na imprezie tanecznej ludzkie ciała wyginają się w sposoby nieprzewidziane przez anatomię, a wspomnienia z dżungli i szpitalnych korytarzy zlewają się w jeden potok koszmaru. Czy Jacob traci zmysły? Czy jest ofiarą rządowego eksperymentu? A może odpowiedź jest zupełnie inna – i znacznie starsza niż wojna w Wietnamie?

„Drabina Jakubowa” Adriana Lyne’a to jeden z najbardziej wpływowych horrorów psychologicznych w dziejach kina – film, bez którego nie byłoby „Silent Hill” (twórcy gry otwarcie przyznają się do zapożyczeń, z pielęgniarkami bez twarzy na czele), a i „Szósty zmysł” wyglądałby zupełnie inaczej. Lyne, kojarzony wówczas głównie z erotycznymi przebojami w rodzaju „Fatalnego zauroczenia”, wykonał woltę, jakiej nikt się nie spodziewał: nakręcił traktat o traumie, żałobie i umieraniu ubrany w kostium paranoidalnego thrillera. Słynne efekty „drgających głów” – osiągnięte analogowo, przez filmowanie aktorów kamerą o niskiej liczbie klatek – do dziś budzą fizyczny dyskomfort, którego nie potrafi wywołać żadne CGI. To groza somatyczna: czuje się ją w żołądku, zanim zrozumie się ją głową. [Grzegorz Fortuna]