Bandyci kontra BMX + spotkanie z Brianem Trenchardem-Smithem

Zanim Nicole Kidman zdobyła Oscara, była rudowłosą szesnastolatką w różowym kombinezonie, śmigającą po australijskich pagórkach na BMX-ie. „Bandyci kontra BMX” to kino młodzieżowe będące absolutną esencją lat osiemdziesiątych.

Fabuła jest niezwykle prosta: trójka przyjaciół znajduje karton wojskowych krótkofalówek i postanawia je sprzedać. Pech chce, że należą one do gangu niezdarnych przestępców planujących napad – i którzy teraz zrobią wszystko, by odzyskać sprzęt. Gdyby nie to, że są bandą komicznie nieporadnych gamoni, całość mogłaby przypominać thriller. A tak mamy coś w rodzaju slapstickowego heist movie z dziećmi na rowerach i całkiem poważną kaskaderką.

Brian Trenchard-Smith chciał uchwycić ducha brytyjskich komedii lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych – i wyszło mu coś, co dziś wygląda jak skrzyżowanie „Wściekłych psów” z „Klubem Myszki Miki”. Są pościgi, skoki przez rampy, przebrani złoczyńcy i sceny, w których banda dzieciaków wodzi dorosłych za nos. A wszystko to w glorii australijskich pejzaży, neonowych ubrań i czystej frajdy.