Angel Mine

Młode małżeństwo z przedmieść Auckland wiedzie życie jak z katalogu – i właśnie w tym problem. Rzeczywistość zaczyna łączyć się ze snem, telewizyjne reklamy przenikają do sypialni, a konsumpcyjne pragnienia i seksualne obsesje mieszają się w surrealistyczny koktajl, w którym coraz trudniej rozpoznać, co jest fantazją, a co jawą. Fabuła? Raczej strumień podświadomości klasy średniej przepuszczony przez maszynkę do mielenia snów.

„Angel Mine” to fabularny debiut Davida Blytha – tego samego, który kilka lat później nakręci „Śmiertelną obsesję” – i zarazem kamień węgielny nowozelandzkiej kinematografii: pierwszy pełnometrażowy film sfinansowany przez świeżo powołaną New Zealand Film Commission. Państwowa instytucja na inaugurację swojej działalności dostała więc nie krzepiącą opowieść o pięknie lokalnych plenerów, ale surrealistyczną prowokację reklamowaną hasłem „New Zealand’s Own Erotic Fantasy”. Pod erotycznym szyldem kryje się jednak coś przewrotniejszego: zjadliwa satyra na konsumpcjonizm, instytucję małżeństwa i kulturę telewizyjnej reklamy, inspirowana Buñuelem i europejską awangardą lat siedemdziesiątych.

Jak łatwo przewidzieć, konserwatywne organizacje społeczne zaprotestowały przeciwko wydawaniu publicznych pieniędzy na coś tak wywrotowego – i jak jeszcze łatwiej przewidzieć, osiągnęły efekt dokładnie odwrotny: skandal tylko napędził filmowi rozgłos.